Over echt zijn en gezien worden

Tatyana Vyc

Mijn zoon vertelde me eens dat hij het zat was. Hij was het zat om leuk te doen als hij zich van binnen boos voelde. Ook was hij het zat om te zeggen dat hij iets leuk vond terwijl hij van binnen dacht: ‘Gatver. Saai.’ En hij was het zat om leuk te doen tegen kinderen die hij helemaal niet aardig vond. Kortom, hij was een beetje boos.

Voorheen was hij altijd vooral boos op zichzelf. Als hij iemand niet aardig vond, bijvoorbeeld. Of wanneer hij aan mijn verwachtingsvolle gezicht zag dat ík iets in elk geval heel leuk vond, en hij niet. Of wanneer hij gewoon, eens sacherijnig was.

Terwijl hij aan het vertellen was realiseerde ik me dat ik ongelofelijk trots en verwonderd was. Hij liep immers al gauw een jaartje of dertig voor op zijn moeder. En ik dacht, terugdenkend aan hoe mijn leven aan elkaar had gehangen van momenten waarop ik me in bochten wrong om maar vooral heel leuk te doen, te zijn, te te hebben: ‘Stel je toch voor dat je zo jong al zo helder hebt hoe dát spelletje werkt en gewoon van daaruit je leven kunt opbouwen. Dat bespaart je een hoop gedoe.’


De mensen kennen mij niet

Ik had eens een vriendin die af en toe, met name wanneer ze iets had gedronken dramatisch uitriep: ‘Ja maar mensen kennen mij niet!’ Ik moest dan altijd eerst mijn eigen gevoelens van niet-gezien-worden razendsnel de kop indrukken (Hoezo?! IK zie jou toch! Toch!? Toch…?). Om dan vervolgens haar óók heel zielig te vinden, net als zij. Erg zeg, als niemand je ziet. Ik verwachtte daarin een bepaalde progressie. Ik dacht: ‘Nou zal het wel beter gaan, wanneer je dat zo in je tenen hebt gevoeld.’ Maar dat was niet zo. Toen dacht ik: wacht even.

Als je echt gezien wilt worden moet je echt jezelf laten zien.

Die gedachte kwam als een heldere noot in een doodstille kamer bij me op. En meteen het besef: hoe moeilijk is dat, jezelf laten zien. Ook het besef: wanneer laat ik mezelf nou echt zien? Al gauw verdwaalde ik in een oerwoud van vragen als; ‘Als je onzeker bent en je daardoor niets zegt, ben je dan jezelf ook al zeg je niet wat je echt denkt?’ En ‘Als ik bang ben dat iemand me niet aardig vindt en daardoor doe ik heel leuk ben ik dan niet mezelf, of juist wel, namelijk mijn bange zelf?’ Om vervolgens met het kapmes van eerlijkheid weer terug te komen bij dezelfde, vrij heldere, gedachte: als je gezien wilt worden moet je jezelf laten zien.

Dus ja, als je bang bent mag je bang zijn. Ja, als je onzeker bent mag je onzeker zijn. Ja, als je het eng vindt mag je je terugtrekken. Dat mag allemaal. Maar ben je er eerst van bewust en kies dan hoe je ermee om wilt gaan. En als je ervoor kiest gezien te worden moet je jezelf eerst láten zien.

Kijk. Nu is gezien worden ineens een keuze, en ben je niet meer afhankelijk van anderen. Dat is de beste staat van zijn: volledig in onze eigen kracht en onafhankelijk van anderen. Want laten we eerlijk zijn, alle anderen hebben allemaal zo hun eigen issues. En iemand kan wel eens een slechte dag hebben. Moeten wij dan op een houtje gaan zitten bijten op het gebied van gezien-zijn? Nee toch zeker.

Hoe doe je dat dan, echt zijn? Om dus ook echt gezien te worden?


Jezelf zijn, tip1: know thyself

Bij jezelf laten zien hoort jezelf zien. Best makkelijk anders om ook jezelf voor de gek te houden. ‘Nee echt, su-per leuk om mee te gaan!’ Om als je er eenmaal bent te denken ‘Eh… wat doe ik hier in hemelsnaam?’. En dat mag je op allerlei manieren interpreteren, van fysiek meegaan tot en met meegaan in ideeën. Soms is het nog erger. Dan blijf je maar stug volhouden dat het helemaal OK is daar te zijn. Terwijl je dat stemmetje diep van binnen (Neee….!!!) onder nog een laagje gezelligheid doet en rationaliseert: ‘Ach, leuk toch, hier.’ Zelfdeceptie. Komt veel voor. Zoals Nietschze zegt: ‘The most common sort of lie is the one uttered to one's self.’


Jezelf zijn, tip 2: dapper zijn

Het is soms eng! Heel eng zelfs. Vooral wanneer er een ander in het spel is die er anders over lijkt te denken. Stel je voor zeg, een Confrontatie aangaan! Soms wordt je dan van de weeromstuit aangevallen op je gedrag, niet inhoudelijk op wat je probeert te vertellen. Gaat het ineens over jou, als mens. Dat doen vooral mensen die zelf bang zijn. Het is een best effectieve manier om Echt Zijn te onderdrukken, ook: wat kun je dan nog. Je hebt het niet goed gezegd, of op het verkeerde moment. Je zei het te omzichtig of juist te direct. En per persoon ook nog verschillend: de één wil het zo, de ander móet het zo hebben. Een beetje empathisch mens kan daar he-le-maal gek van worden. Want je ziet al die signalen en wilt daar graag rekening mee houden. En je wilt helemaal geen persoonlijke aanval uitvoeren of anderen met nare gevoelens belasten of confronterend zijn. Nee. Je wilt alleen… contact. Voor je het weet wordt ‘jezelf zijn’ geassocieerd met ruzie. Problemen. Schurend gedrag. Ongezellig hoor! En als de invoelende mens íets niet wil, is het dat! Dus maar weer snel mond houden.


Jezelf zijn, tip 3: benoem gewoon ALLES

Dus ook hoe je je voelt. Zeg rustig, terwijl het bloed naar je hoofd stijgt van spanning en je hart lustig bonzend een kleine aanval lijkt te hebben: ‘Ik voel me hier heel erg gestrest door! Mijn hart bonst er zelfs van. Nee echt, ik wordt helemaal duizelig zeg. Pfieuw. Maar ja, ik wil heel graag helemaal eerlijk tegen je zijn, snap je? En ik hoop dat jij dat ook tegen mij wilt zijn.’ Nou ja, als iemand dan heel hard ‘Nee!’ roept weet je in elk geval dat je daar verder niet veel hoeft te verwachten, qua echtheid.


Tip 4: realiseer je dat je het nooit weet, bij anderen

De kleinste illusie dat wij, als mensen, ook maar een klein stukje inzicht hebben in wat een ander allemaal denkt, voelt, meemaakt en beleeft is… illusie. Echt. Het is al onmogelijk al je eigen gedachten en ideeën en gevoelens te volgen laat staan die van een ander. In de woorden van Bernard Shaw: ‘The problem with communication is the illusion that is has occurred.’


Tip 5: loslaten, die behoefte ‘het’ goed te doen

Er is geen ‘het’. Er is ook geen ‘goed’. Er is alleen wat passend is voor jou op dat moment.


De laatste en 6e tip: alles is een momentopname

Ja, je hebt het recht er morgen anders over te denken. Nee, je hoeft niet terug naar af. Je mag altijd ergens op terugkomen. Je kunt altijd iets anders doen. Elk moment is daar voor jou om bij de kraag te vatten en jouw keuze te maken die op dat moment past. Als mensen daar boos om worden gebruik je de toverwoorden ‘Voortschrijdend Inzicht’. Liefst in combinatie met: ‘Ik heb er nog eens over nagedacht en ik voel in mezelf dat…’. Ga daar maar eens met goed fatsoen tegen in.

Jezelf zijn is een makkie. Nu nog jezelf laten zien, met te beginnen aan jezelf.

Boeken over jezelf zijn:

Op zoek naar meer balans in je leven?


Dan heb ik hier voor jou een mooi cadeautje. Dit gratis e-boek staat boordevol tips en oefeningen om meer balans in je leven te creëren. Zowel in je privéleven als op het werk.

Met uitleg over de werking van stress en wat je er zelf aan kunt doen om minder stress in je leven te ervaren.

Vul je naam en e-mailadres in en je ontvangt niet alleen het e-boek, maar ook wekelijkse stukjes geluk, ontspanning of vitaliteit in je mail.

Misschien vind je dit ook leuk:


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *